nieuwsupdates

Digitaal Wijkvergaderen

Digitaal vergaderen

Mijn eerste digitale Wijkvergadering.

Het begin was niet hoopvol. Mijn laptop, van iets oudere datum, had gelukkig een webcam aan boord en dus besloot ik de team-software op te zoeken en te installeren. Dat viel eigenlijk niet tegenen al vlug had ik een scherm, ter grootte van een ansichtkaart, voor mijn neus waarin ik mezelf kon zien, zittend voor de laptop. Het idiote was dat ik op mijn kop zat, of hoe zeg je dat precies. Nou, laat me maar zeggen “het beeld stond op zijn kop”. En wat ik vervolgens ook deed: het lukte me niet om een normaal beeld te krijgen. Dat was dus voorlopig einde oefening.

De volgende dag ben ik naar de computerzaak gereden, uiteraard met de laptop, waar me verteld werd dat mijn laptop “ouwe meuk” was maar dat ik me voorlopig wel even zou kunnen redden
met een losse webcam die ik even mocht lenen om het uit te proberen. Dat werkte inderdaad en in de avond zat ik, nadat ik me had aangemeld, startklaar voor mijn “ansichtkaart” te wachten tot ik binnen gelaten zou worden. En ja hoor: na enige tijd floepte mijn “ansichtkaart” naar het formaat van een “creditcard” en die installeerde zichzelf in de rechter benedenhoek van het laptop-scherm. Daar mocht ik naar mezelf kijken.

Naast “mij” verscheen een rijtje “euros”, waar letters op stonden. Ik nam aan dat die stonden voor de overige deelnemers want ik kon er een paar aanvullen tot bekende namen. Verder stonden voor mijn neus een balk met o.a. een camera, een microfoon en een handje. Aha: daar kon ik dus de webcamen en/of het geluid mee uitschakelen. Het handje was voor mij een hulpmiddel om “hallo” te zeggen, doch dat bleek een misvatting want het betekende, net als op de basis-school, een hand opsteken om iets te mogen zeggen. Daar zat ik dan: kijkend naar mezelf en een rijtje euro’s met letters. Het spel kon beginnen.

De voorzitter verscheen full-screen in een soort hemelse waas die soms ook nog een beetje vertraagd werd, waarschijnlijk door de slechte kwaliteit van mijn laptop. Een enkele keer werd dat onderbroken door iemand die een handje had opgeheven. Dan verdween de voorzitter en kwam een nieuwe spreker, hemels en vertraagd, om zijn woordje te verkondigen aan de gedigitaliseerde aanwezigen. De langste voordracht kwam van een genodigde spreker, alwaar afwisselend zijn gezicht, sheets, afbeeldingen en statistieken werden getoond. Dat alles herkende ik als een soort power-point-presentatie die heden ten dage wel weer ouderwets zal zijn.

Maar ik zag toen wel echte mensen, waar echte gezichten een weergave lieten zien van de vergader-kwaliteit. Ook de lichaamstaal was toen duidelijk: van knikkebollen tot een gulle grijns. Ik ben bang dat ik er niet meer aan zal wennen want dit digitale gedoe maakt emotie kansloos, ergo, het merendeel van de aanwezigen heb ik niet gezien.

Geef mij maar een gewone ouderwetse samenscholing dan weet ik tenminste zeker dat iedereen nog leeft…………..

        Vorige